Welkom Lente!

verkeersbord met fiets en voetganger met in de achtergrond bloesem

Op 1 maart was het weer zo ver: de meteorologische lente begon. Niet dat daar veel van te merken was. Ook van de start van de astronomische lente heb ik trouwens niet genoten. Het goot pijpenstelen terwijl ik samen met peuter op de fiets op weg was voor een flitsbezoek aan het ziekenhuis. Maar drie dagen later zag het er buiten dan eindelijk een stuk beter uit: een strakblauwe lucht en daarmee een zonovergoten eerste lentedag. Helaas krijgen mensen dan ook last van de bijbehorende lentekriebels. En dat zijn niet de lentekriebels die het leven er leuker op maken.

Weer was ik samen met peuter op de fiets op pad. Peuter genietend achterop de fiets van alles wat hij zag. Maar het resultaat van die lentekriebels was als volgt: een bijna-aanrijding met de auto van een dame op zekere leeftijd die waarschijnlijk het verschil niet meer wist tussen gaspedaal, rem en wanneer er nu wel en niet voorrang verleend dient te worden. Gelukkig liep dat goed af, maar mijn bloed kookte.

Vervolgens werd ik ingebouwd bij het stoplicht door medefietsers die dachten op polepositie de race van hun leven te zullen gaan rijden zodra het stoplicht op groen zou springen. Resultaat was dat ik met geen mogelijkheid fatsoenlijk kon wegrijden.
Het derde incident was wederom met een vrouw, deze keer op een fiets. Met een noodvaart kwam ze een zijstraat uitgeracet, ze keek niet op of om en plantte haar fiets bijna in mijn voorwiel. Toen was ik het zat (let even op mijn beleefde reactie, maar denk er een redelijk sarcastische ondertoon bij): “Kunt u misschien ook een beetje uitkijken?! Ik rijd hier wel met een kind achterop! Oh, en hier heeft u trouwens ook geen voorrang!!!”
De vrouw keek niet op of om, maar mompelde iets onverstaanbaars. Dat was een geluk voor haar, want als het verstaanbaar was geweest, had ik haar de oorlog verklaard.

Wat ik toen nog niet wist, was dat het ergste nog moest komen. Zodra het maar enigszins mooi weer lijkt te worden, wil men hier in Nederland het liefst tot diep in de nacht in de tuin hangen. Met vrienden aan de drank, de fik erin – al dan niet in combinatie met voedsel (denk aan zwartgeblakerde worst), eventueel een muziekje erbij en flink lallen over niets en vergetend dat de rest van de buurt kan meegenieten. Zo ook op de eerste mooie vrijdagavond van deze lente.
Hier in de buurt woont een Witte Dakduif: een man van zekere leeftijd die in een midlife is terechtgekomen, maar dat zelf niet echt door heeft. De Witte Dakduif besloot het bovenstaande uit te voeren: vrienden in de tuin, drank en fik erin, godzijdank geen muziek – meestal is dat namelijk wel het geval. Helaas besloot de Witte Dakduif – of beter gezegd: een van de vrienden van de Witte Dakduif er een extra dimensie aan toe te voegen: kotsgeluid.

We hebben het hier dus niet over een puber die te diep in het glaasje gekeken heeft. Nee, het was een volwassen kerel die in de brandgang ter hoogte van onze buurman even de inhoud van zijn maag probeerde te legen.

Welkom Lente!
Ik kijk nu al uit naar de zomer.

Geplaatst door

Oprichter van en Blogger bij MamaKoekoek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.