Wat kijk je toch boos!

“Wat kijk je toch boos!” of “Straks gaat-ie wel lachen”, zomaar wat opmerkingen die mijn oudste zoontje en ik weleens te horen krijgen. Opmerkingen van zowel onbekenden als bekenden. En om eerlijk te zijn: ik erger me er soms kapot aan. Want de reden dat hij zo kan kijken, heeft namelijk alles te maken met juist de mensen die zo’n opmerking maken.

Mijn zoontje is een peuter-bijna-kleuter met een flinke ontwikkelingsvoorsprong en hij kan behoorlijk gevoelig reageren op de wereld om hem heen. Toen hij bijvoorbeeld voor het eerst naar de peuterspeelzaal ging, vond hij het geweldig. Totdat hij merkte dat andere kindjes ook weleens kunnen huilen. Hij huilde rustig mee. Waarom? Hij dacht dat het andere kindje misschien pijn had. Van nieuwe kindjes die veel moesten huilen, kreeg hij dan ook de zenuwen. Met genoeg afleiding en uitleg kwam hij er wel overheen. Het heeft lang geduurd, maar nu kan hij redelijk tegen huilende kindjes. Mede dankzij de komst van zijn babybroertje trouwens.

Thuis kan hij springen, rennen, dansen, zingen, de clown uithangen. Kortom, lekker zichzelf zijn. Hier voelt hij zich op zijn gemak. Maar zodra we buitenkomen, kan hij weleens in zijn schulp kruipen. Met nadruk op ‘kan’, want het het gebeurt niet altijd. Met andere kindjes maakt hij vrij makkelijk contact, maar zodra er een ‘volwassene met een missie’ op hem afkomt, verandert soms zijn houding. Want het probleem is vaak de persoon in kwestie zelf. Soms hebben mensen namelijk niet door dat ze behoorlijk intimiderend op een kind kunnen overkomen, bijvoorbeeld door een harde of zware stem, de lengte van iemand of de blik. En als ze dan ook nog eens vastberaden zijn om met dat leuke kleine jongetje een gesprekje te voeren, dan schiet mijn peuter-kleuter in de verdediging. Hoe? Nou, door zijn hoofd af te wenden en ‘boos’ te kijken.

Ik noem het zelfbescherming. Stiekem vind ik het eigenlijk een behoorlijk gezonde eigenschap voor zijn kleintje. Een beetje wantrouwen is helemaal niet zo slecht namelijk. Hij doet het ook alleen bij mensen die veel te direct zijn of echt letterlijk over zijn grenzen heengaan. Zo gingen we laatst boodschappen doen: jongste in de wandelwagen, peuter-kleuter ernaast met petje tegen de zon. Terwijl we in de rij staan om af te rekenen, begint er vanuit het niets een oude man keihard tegen mijn zoontje te praten: “Jij hebt een gevechtspet op hè! Ja, een echte gevechtspet!” Drie keer raden: zoonlief verstarde en verkrampte, zijn hoofdje ging naar beneden, blik op oneindig. Van binnen kookte ik, maar ik had geen zin om te reageren. Ik wilde mijn kind zo snel mogelijk uit die situatie hebben. Daarom heb ik die man genegeerd, zodat ik snel kon afrekenen en we weg konden. Het gevolg was dat hij bijna een week lang zijn lievelingspetje niet meer op wilde. En bedankt!

Zo zijn er meer voorbeelden, ook van bekenden van ons. Mensen die weten hoe mijn zoon in elkaar zit, maar toch elke keer weer over zijn grens heengaan. Te direct op hem reageren, werkt gewoon niet. Hem gewoon even de kat uit de boom laten kijken werkt juist des te beter. En dat zorgt er trouwens voor dat hij veel sneller op zijn gemak is en dus gezellig met je komt kletsen of spelen. Maar ga je aan hem lopen trekken, omdat je zo graag aandacht wilt, dan duw je hem alleen maar verder weg. En ja, dan zet hij zijn welbekende blik op. Terecht vind ik.

Heb je zelf ook een kind wat gevoelig kan reageren op de reacties van volwassenen? En hoe ga jij/gaan jullie ermee om?

Geplaatst door

Oprichter van en Blogger bij MamaKoekoek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.