En daar lig je dan

woman with hands before eyes

Half zeven in de ochtend. De wekker gaat. Ik krijg hem niet uit. Mijn vinger zwalkt heen en weer boven de stopknop. Ondertussen blijft het muziekje maar gaan en gaan. Ik krijg de zenuwen ervan; straks worden de kinderen eerder wakker. Dan dringt het tot me door: er klopt iets niet. Ik wil de wekker wel uitzetten, maar mijn vinger wil het niet. 

Op dat moment komt mijn man uit de badkamer. Ik kijk hem aan. Ik zie hem niet. Zijn hoofd is een zigzag. Ik zeg “Fuck, ik heb een aanval…”, hij vraagt: “Wat zeg je?”
Onverstaanbaar mompel ik verder. Lekker begin van de dag.

Man besluit thuis te blijven. Ik heb een migraine-aanval, categorie 10+. De uitvalsverschijnselen moet ik letterlijk uitzitten. Ooit heb ik in blinde paniek tijdens een aanval de huisartsenpost gebeld. De assistente van mijn eigen huisarts nam op en schrok eigenlijk van mijn verschijnselen. De afspraak die we maakten staat nog steeds: de uitvalsverschijnselen mogen niet langer dan een uur duren. Is dat wel het geval, dan moet ik naar het ziekenhuis.

Hoe laat was het ook alweer? Oh ja, half zeven. Oh, de kinderen moeten eruit. Man is al bezig.

Ineens word ik misselijk. Echt heel, heel erg misselijk. Tot overgeven aan toe. Gelukkig heb ik dat niet zo vaak. Maar ik baal er zo van. Op de achtergrond hoor ik mijn oudste, de jongste heeft net zijn fles naar binnen. Het kindergeluid bonkt mijn hoofd binnen. En daar blijft het bonken.

Inmiddels is het een uur later. De uitval is verdwenen, maar de pijn wordt alleen maar erger. De medicatie gaat pas na een uur werken. Hoop ik. Ik probeer iets te drinken, maar ik blijf misselijk. Licht piept langs de gordijnen, donkerder kan de slaapkamer niet.

Mijn oudste komt binnengerend. Bijna kleuter en dan weet je het wel: eerst komt het geluid, dan pas je kind. Hij probeert zachtjes te doen. Ik weet niet hoe ik moet liggen. Ben ontzettend onrustig door de pijn. Mijn neus zit aan een kant dicht, alsof ik ineens snotverkouden ben. En het bonkt, bonkt, bonkt.

Ik blijf de hele dag in bed. Op de achtergrond dringen de speelgeluiden van beneden en buiten mijn hoofd binnen. Steeds harder en harder. Terwijl dreumes ’s middags een dutje doet (blijf alsjeblieft lekker slapen), gaan man en bijna kleuter boodschappen halen. Rond etenstijd probeer ik even beneden te zitten, iets te eten. Maar eten gaat moeilijk, kauwen en slikken gaat traag. De medicijnen werken niet. Mijn hoofd bonkt bij iedere hap. Ik ga weer terug.

Voordat ik ga slapen, spiek ik even in mijn agenda. Morgen moet ik met de jongens naar het consultatiebureau. Ook dat nog.

Geplaatst door

Oprichter van en Blogger bij MamaKoekoek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.