Uitvallen

Lights photo by Brian Shuh via Unsplash
In de Impact van migraine heb ik kort beschreven hoe migraine mijn leven ging beïnvloeden. Aangezien ik nog geen kinderen had toen de migraine verergerde, wil ik in deze column wat dieper ingaan op hoeveel impact de migraine toen al had.

De eerste keer dat ik migraine met uitvalsverschijnselen kreeg, had ik het eigenlijk niet door. Raar maar waar. Het was een zaterdagavond in januari 2010, door omstandigheden ben ik dat nooit vergeten, en ik lag ’s avonds op de bank tv te kijken. Eigenlijk was ik die hele dag al verschrikkelijk moe, maar ja, wie is dat af en toe niet?

Goed, ik lag tv te kijken en bedacht me ineens dat ik het allemaal niet zo goed kon volgen. Alsof alles wat ik op tv zag pas een fractie later tot me doordrong, waardoor ik de draad van het verhaal begon te verliezen. Op een gegeven moment kwamen daar de beroemde (of moet ik zeggen: beruchte) sterretjes voor de ogen bij. Ik voelde me zo beroerd dat ik maar naar bed ging.

Een uur later werd ik wakker met migraine.

Pas in juli 2010 besefte ik dat het toentertijd om migraine met aura ging. Aanleiding voor dat besef was een gruwelijke (vond ik) aanval met uitvalsverschijnselen: het was een warme dag, mijn man was bezig de boodschappentassen te verzamelen, ik zat nog even op de bank. Terwijl ik naar buiten keek, dacht ik in eerste instantie: wat een mooie kleuren. Totdat die mooie kleuren veranderden in een zigzaglijn, die ervoor zorgde dat ik geen hand voor ogen meer zag. Niks moois aan dus.

Het rare van deze situatie was dat ik gelijk besefte dat dit migraine met aura moest zijn. Ik vond het ergens, hoe absurd ook, bijzonder dat mijn hoofd deze beelden maakte. Paniek was er niet. Een half uur later wel.
De gekke zigzaglijn was na ongeveer 10 minuten verdwenen en ik had geen hoofdpijn gekregen. We besloten om toch maar die boodschappen te gaan halen. Foute keuze.

De aanval was helemaal niet gestopt. Eenmaal in de supermarkt kreeg ik opnieuw last van mijn ogen: mijn zichtveld was gereduceerd tot een tunnel, de rest was een zwart vlak geworden. Alsof dat nog niet genoeg was, kon ik ineens niet meer praten en mijn linkerarm functioneerde niet meer. Paniek, grote paniek.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Toch was er opnieuw het besef: dit is migraine. Wat bevestigd werd door de huisartsenpost: “Wel bellen als de uitval langer duurt dan een uur, druk dan op de spoedtoets.” Tegenwoordig klokken we de uitvalsverschijnselen.

Om een lang verhaal kort te maken: sinds die tijd heb ik regelmatig aanvallen met aura. Ook migraine accompagnée (aura zonder hoofdpijn) is mij niet vreemd.

De toename van de aanvallen en de heftigheid ervan waren de aanleiding om naar de hoofdpijnpoli te gaan. Dat dit uiteindelijk tot niets heeft geleid, hebben jullie al eerder kunnen lezen in de Impact van migraine.

Deze heftige migraine heeft bij mij uiteindelijk geleid tot uitvallen. Uitvallen in de breedste zin van het woord: het zette mijn wereld op zijn kop. Als de werking van je lijf niet meer zo vanzelfsprekend is of als het niet meer zo aanvoelt, moet je het vertrouwen erin opnieuw zien te vinden.
En dat kost tijd, veel tijd.

Geplaatst door

Oprichter van en Blogger bij MamaKoekoek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.