Maar de zon schijnt wel

Photo of sunglasses by Joshua Forbes on Unsplash

Sinds mijn kleuter naar school gaat, zijn de doordeweekse ochtenden druk te noemen. Soms zelfs ronduit chaotisch. Kleuter die wel wakker is, maar totaal geen zin heeft in school en dus vertragingstechnieken toepast. Peuter die als een schone slaper ligt te snurken. Zoektochten naar tandenborstels, tassen en diverse kledingstukken.
“Mama, ik hoef niet te plassen!” Hup, jas en schoenen aan. “Mama, ik moet toch plassen!”
En oh ja, de schooltas vullen met etenswaar gaat ook niet altijd van een leien dakje. “Mama, ik wil GEEN peer (druiven/appel/of vul iets anders in)!” Als ik dan ook nog eens migraine voel opkomen, kan mijn dag niet meer stuk.

Afgelopen maandagochtend verliep alles daarentegen nogal soepeltjes. Totdat het avond werd. Kinderen op bed, mama op de bank om een column te schrijven. Ergens halverwege de avond kreeg ik het unheimische gevoel dat er wat schakeltjes kortsluiting zouden gaan veroorzaken in mijn hoofd. Ik voelde me onrustig en opgejaagd. Zou het vermoeidheid zijn? Ik ben ten slotte de hele dag in touw geweest. En waarom had ik eigenlijk besloten om juist nu een column te schrijven? Om na een stekende pijn in mijn oog te moeten concluderen dat het toch echt waar was: migraine.

Dan volgt een onrustige nacht: de migraine is nog niet helemaal doorgezet. Ik slaap wel, maar het onrustige en gejaagde gevoel zorgt ervoor dat ik steeds wakker word. En plassen, veel plassen. Als ik iets irritant vind, dan is het wel…ja, juist.

’s Ochtends gaat de wekker, de schoolroutine start. Met het gevoel van een priem in mijn oog sta ik op en probeer er wat van te maken. Ik schiet in de overlevingsmodus: niet te veel schichtige bewegingen, niet te veel bukken, niet te veel inspanning en vooral niet te veel praten. Maar waarom moet die zon nu juist vandaag zo uitbundig schijnen? Ik wil mijn bed in.

Photo by Markus Spiske on Unsplash

Het bonkt, klopt en hamert in mijn hoofd. “Jongens, de bakfiets in!” Ik voel een zweem van misselijkheid opkomen, maar het zakt weer net zo snel weg. Snel kleuter naar school brengen en dan met peuter terug naar huis.

Thuis grijp ik naast mijn medicijnen. Ze zijn op.
Niet dat ik er heel erg rouwig om ben; de bijwerkingen zijn ongeveer net zo erg als de migraine zelf. Maar soms doen ze hun werk en halen ze het scherpe randje eraf.

Aangezien ik moeite heb met praten, denken, bewegen en logisch redeneren, beperk ik me tot het verzorgen van peuter en wacht lijdzaam af tot zijn middagdutje. Lang leve het continurooster van kleuter, want ik kan nu ook even plat. Niet dat het veel helpt.

’s Middags ga ik samen met peuter én gewapend met zonnebril kleuter weer ophalen. Die zonnebril houd ik ook binnen op. Dan ziet tenminste niemand dat ene afhangende ooglid. En vooral geen vragen of geklets.
Alles in een zo vloeiend mogelijke beweging afronden. Dat is mijn missie van vandaag.


Geplaatst door

Oprichter van en Blogger bij MamaKoekoek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.