Schrijven in coronatijd

De laatste tijd lees ik over mensen die door de pandemie veel meer tijd hebben om zich te storten op het schrijven van hun eerste boek, te starten met een nieuwe opleiding of zelfs in staat zijn hun hele carrière om te gooien. Of over mensen die als een malle zijn gaan (buiten) sporten. Om nog maar te zwijgen over de vele ‘uitstapjes’ die gemaakt worden met het hele gezin en de aanschaf van huisdieren. Ik heb het ook geprobeerd, om met iets nieuws te beginnen. Met de nadruk op ‘geprobeerd’, want het enige wat bij mij opkomt is: hoe doen ‘ze’ dat dan?

Om maar met de deur in huis te vallen: ik heb namelijk alles behalve tijd tijdens deze pandemie. Natuurlijk, genoeg plannen en ideeën. Ik had me voorgenomen om te schrijven, daar zou ik vast wel tijd voor hebben. De pandemie documenteren, zoiets. MamaKoekoek vullen met nieuw leesvoer. Heel af en toe komt er iets van de grond om vervolgens met dezelfde snelheid weer neer te dalen. Maar echt tijd? Nee.

De eerste periode (van vorig jaar) was ik zelf hartstikke ziek, vijf weken lang corona. Daarna stond mijn hoofd totaal niet naar schrijven. Als ik drie regels kon tikken zonder onderbreking was het veel. Vooral tijdens het thuisonderwijs ging bij mij ‘s avonds om negen uur het licht gewoon uit. Doodmoe. En naast de coronaperikelen was er ook ook nog de strijd tegen de migraine. Het dieptepunt van afgelopen zomer was de ambulance die middenin de nacht moest komen met als stille getuige de papieren uitslag van het hartfilmpje.

Inmiddels zit de tweede keer corona (ja hoor, herbesmetting kan ook), thuisquarantaine en thuisonderwijs erop. Wat ben ik blij dat de kinderen in ieder geval weer naar school, peuterspeelzaal en binnenkort zwemles kunnen. Het was afzien voor iedereen.

Alleen voelt het op dit moment voor mij nog steeds alsof ik achter de feiten aan ren. De volledige dagelijkse routine ligt nog gewoon op z’n gat en het is ieder weekend weer bedenken wat we met de kinderen kunnen ondernemen, zodat ze ten eerste niet van ‘s ochtends tot ‘s avonds zitten te gamen (en ja, geloof me, dat doen kleine kinderen dus ook het liefst), ten tweede ook nog iets meekrijgen van de buitenlucht en ten derde niet volledig in corona-angst gaan zwelgen (mijn kinderen zijn inmiddels bang om te hoesten of te niezen in het openbaar). En dat alles binnen de ‘veilige’ marge van een paar kilometer rondom ons huis.

Dus blijft de vraag overeind: hoe doen al die mensen dat toch, tijd overhouden om te doen wat je wil? Stiekem denk ik dat het gewoon niet waar is. Dat er hooguit een handjevol mensen is dat deze pandemie trotseert alsof er niets aan de hand is en kan doen waar hij zin in heeft. Want mijn conclusie is dat het vooral de sociaal-emotionele uitwerking van de coronamaatregelen is die ervoor zorgt dat je langer over de gewone dagelijkse bezigheden doet. Of ben ik nu te kort door de bocht?

Geplaatst door

Oprichter van en Blogger bij MamaKoekoek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.